O SKOLIOZIE (NOWE WIADOMOŚCI)

Biorąc pod uwagę pogarszający się stan kręgosłupów dzieci na całym świecie, nie tylko w Polsce, terapię skolioz traktuję jako najtrudniejsze ale zarazem najważniejsze wyzwanie w dziale rehabilitacji.

Skolioza jest chorobą stabilizatorów (mięśni) kręgosłupa, zaburzeń strukturalnych kręgów jak i zaburzeń biomechaniki układu ruchu. Czynniki te w różnym stopniu wywołują deformacje kręgosłupa jak i tułowia. Jeżeli przyjmiemy, że postawa naszego ciała świadczy o szeregu procesów, które zachodzą w naszym organizmie, wówczas skoliozę nie będziemy odczytywać wyłącznie jako skrzywienie kręgosłupa - zaburzenie geometryczne, ale przede wszystkim jako podstawową miarę tych procesów.

Deformacje współistniejące ze skrzywieniem kręgosłupa:

• asymetria ustawienia barków i łopatek,
• garb żebrowy,
• asymetria talii,
• w dużych skoliozach asymetria długości tułowia i nóg,
• deformacja żeber i asymetria rotacyjna mostka,
• skrzywienie oraz przodopochylenie miednicy,
• płaskostopie obustronne lub asymetryczne.

Rozpatrując podział czynników wpływających na tworzenie się skolioz uwzględniam uproszczony podział skoliozy idiopatycznej (ok. 85% wszystkich skolioz):

1. skolioza kostnopochodna wywołana przez zmiany w budowie łuków oraz trzonów kręgowych, które widoczne są na zdjęciach rtg,
2. skolioza neurogenna wywołana dysfunkcjami centralnego układu nerwowego(CUN) pod postacią "minimal brain damage" - MBD - powoduje zwiększone, asymetryczne napięcie mięśniowe oraz wadliwe wzorce napięciowe,
3. skolioza patomechaniczna wywołana czynnikami zaburzającymi funkcje biomechaniczne miednicy oraz kręgosłupa w trakcie stania i chodzenia (hipoteza autorska). Wg mojego, 14 - letniego doświadczenia to przeważająca część skolioz idiopatycznych. Ponadto moje spostrzeżenia są zgodne z teorią skrzywień fizjologicznych autorstwa Abbota czy Lovetta, która postuluje przekształcenie się niewielkich czynnościowych skrzywień w zmiany strukturalne. Wykrycie tych zaburzeń możliwe jest wyłącznie po przeprowadzeniu dokładnego badania (testy funkcjonalne) w gabinecie.

Podział ten wskazuje, że w zależności od dominującego czynnika (z 3 wyżej ukazanych powyżej), powodującego skoliozę, leczenie powinno skupić się na zmniejszeniu wpływu tegoż czynnika. Tym samym neguję możliwość powstania jakkolwiek pojętej uniwersalnej metody leczniczej, mogącej wpływać na zmniejszenie skoliozy w każdym przypadku.

W sytuacjach dominującego czynnika kostnopochodnego (czynnik 1) lub neuropochodnego (czynnik 2) powodującego skoliozę, za każdym razem powstają zaburzenia biomechaniczne miednicy i kręgosłupa (czynnik 3). Stąd też metoda Manualno-Odruchowa powinna stanowić zawsze część składową innych metod w leczeniu skolioz kostno i neuropochodnych. Wówczas u Pacjentów z szybko zwiększającymi się skoliozami, może spowodować zatrzymanie progresji skrzywienia a nawet ich zmniejszenie.

W sytuacjach dominującego czynnika patomechanicznego (czynnik 3) skuteczność metody Manualno-Odruchowej jest bardzo duża, tj. ponad 80% osób ze skoliozą uzyskuje poprawy w leczeniu o ok. 8-10 stopni co pół roku. Dane te dotyczą także osób dorosłych.